Skip to content

Afscheid

Als ik naar buiten kijk hebben de bomen hun meeste blad al losgelaten. De laatste blaadjes hangen er nog om losgelaten te worden als de tijd daar is en alle voeding uit het blad is opgenomen door de boom. Het is ook de tijd van het jaar voor ons om te reflecteren en te laten gaan wat niet meer dienend is. Dat wat we laten gaan geeft weer voeding voor groei en een nieuwe cyclus in het leven, in het komende jaar. Zo is ieder einde een begin van iets nieuws en de natuur leeft ons dat ieder jaar weer voor in haar seizoenen.

Ook in de opleidingsgroepen komt het thema afscheid zo in dit jaargetijde als vanzelf naar voren, zeker daar waar het een laatste blok betreft zoals komend weekend bij het verdiepingsjaar. Met aandacht voor het afscheid in dat moment maar ook voor wat afscheid nemen in jou doet en welke patronen of imprints daar mogelijk in actief zijn.

De link tussen afscheid en welkom

Afscheid nemen is iets wat in allerlei gradaties deel is van ons leven, iedere dag weer in kleine momenten en natuurlijk ook in de grote gebeurtenissen waarin we soms afscheid moeten nemen. En net als dood en sterven heeft afscheid niet zo’n goed imago zou je kunnen zeggen. We hebben het er liever niet over en als het even kan is daar bij velen de neiging om het uit de weg te gaan en er niet al teveel bij stil te staan. Terwijl met aandacht en in aanwezigheid afscheid nemen net zo belangrijk, vervullend en voedend is als in aanwezigheid en met aandacht iemand welkom heten.

Dat laatste is overigens ook niet altijd even makkelijk en daarin zijn ook tal van voorbeelden te geven, zeker over het prille begin van ons leven vlak na de geboorte, waarbij moeders en/of vaders er om uiteenlopende redenen niet helemaal konden zijn. Hun pasgeboren kindje niet echt konden zien,  niet echt welkom konden heten. Dit doet iets in de hechting waardoor een gevoel van ‘niet welkom zijn’ kan ontstaan wat zich gedurende het leven ook kan blijven herhalen. Tegelijkertijd ontstaat daarin ook een mechanisme van steeds weer zoeken of aftasten naar buiten toe om te checken of je welkom bent. Hoewel dit voer is voor een ander blog voor een ander moment, bestaat er zeker een link tussen het gevoel van welkom zijn en afscheid kunnen nemen.

Afscheid werpt ons eigenlijk per definitie terug in de tijd, het laat ons terugkijken naar wat was en wat er straks niet meer is. Bij een gezonde hechting is ons fundament steviger waarmee we letterlijk een stevigere basis voor een  innerlijk gevoel van bestaansrecht en zelfliefde hebben ontwikkeld. Dit helpt ons om in ons midden te blijven en om zowel klein als groot afscheid te kunnen nemen inclusief de liefde, voeding, lessen en betekenisgeving die er in het afscheid nog te ontvangen zijn. Wanneer die basis minder stevig is of grotendeels afwezig is dan wordt bij afscheid het verwonde innerlijk kind dat naar goedkeuring, welkom en liefde zoekt direct alert en actief.  De pijn van het prille begin wordt als het ware geprojecteerd en meegenomen in het afscheid hier en nu. Er ontstaat een innerlijke strijd of op zijn minst een innerlijke verwarring over wat er allemaal te voelen is en waar dat thuis hoort. Wat van nu is en wat van vroeger. In die alertheid en activering van de verwonding neemt het overlevingsmechanisme het eigenlijk als vanzelf over, wat je gebonden houdt aan de situatie, persoon of wat het is waar je afscheid van hebt te nemen. Het onvermijdelijke afscheid in de bovenstroom is er dan wel, maar in de onderstroom ben je nog gebonden en niet vrij om door te bewegen, iets nieuws te verwelkomen.

Uit het leven gegrepen

Dit blog ontstond boven een kop dampende soep tijdens mijn pauze, terwijl ik zo wat voor me uit mijmerde over groot en klein afscheid wat zich op dit moment op verschillende lagen aandient of aankondigt in mijn leven en waarbij ik kan voelen hoe me dat op momenten echt uit mijn midden kan trekken. Ik liet dit zo eens door me heen bewegen met daarbij de vraag; ‘hoe doe ik dat zelf eigenlijk ‘afscheid nemen’, laten gaan, rouwen?’ Daar kwamen wat onaffe mijmeringen, die zo door me heen gingen en die ik met je wil delen. En ik ben ook benieuwd wat dat mogelijk bij jou raakt of welke mijmeringen jij zelf over dit onderwerp hebt. Als je daarover wilt delen, is dat fijn, dan maken we dit ook wat meer bespreekbaar met elkaar, zonder dat het al af hoeft te zijn.

Want het eerste wat ik me opnieuw realiseerde is dat iedereen dit op zijn eigen manier doet en ook dat het per situatie anders kan zijn in ieder geval bij mij. Zo heb je de gezellige momenten samen waarbij ik soms nog wel eens kan blijven hangen om het afscheid uit te stellen. Terwijl ik bij de grote afscheidsmomenten in het leven juist een overlevingsmechanisme in mezelf waarneem van mezelf terugtrekken daar waar het afscheid echt dichtbij komt om vervolgens in mijn denken een sprong te nemen naar mijn leven na het afscheid. Hoe dat er dan uitziet en vooral wat er praktisch moet gebeuren, als in een soort regelmodus om weg te kunnen bij dat ongemakkelijke gevoel in mijn lijf. Het is met name die onzekere periode in de aanloop naar het afscheid zelf, waarin het ‘niet weten’ op zijn grootst aanwezig is, dat het voor mij spannend is om aanwezig te blijven, merk ik. Om er dan in het afscheidsmoment zelf wel weer te zijn, maar als ik heel eerlijk voel, misschien wel meer voor de ander of in ieder geval meer met de focus op of bij de ander.

In de analogie van de bomen die alle voeding uit het blad in zich opnemen voordat ze het loslaten, zou je kunnen zeggen dat de aanloop naar het werkelijke afscheid, naar hét moment van loslaten, de periode is waarin je alle liefde, voeding, lessen uit het contact, de relatie tot je neemt, helemaal aanneemt, ontvangt, om daarna in vrede te kunnen gaan en te kunnen laten gaan.

Zo schrijvend zou je kunnen zeggen dat ik daar een kans laat liggen, of dat mijn helper en gever actiever zijn dan het deel in mij dat echt kan ontvangen en aannemen. Daarnaast zie ik als ik met compassie kijk, op de diepere laag in de onderstroom, dat het daar voor een jong deel in mij zo spannend is, dat het voor mij zo bekende overlevingsmechanisme van terugtrekken naar achter en omhoog per direct actief wordt. En dus probeer ik mezelf de laatste tijd steeds weer, als ik dit mechanisme in mezelf opmerk, terug te brengen naar mijn middenlijn en volwassen aanwezigheid. Om vanuit die plek mijn kleine innerlijke meisje te zien, te verwelkomen en in liefde vast te houden. Soms lukt het en soms ook niet en de kunst op dit moment is om met beide ok te zijn. Eigenlijk zoals het in de sessies systemisch lichaamswerk ook gaat, alleen is het in de holding space voor een ander vaak makkelijker dan voor mezelf.

It’s the most wonderful time of the year

Zoals ik aan het begin al schreef het is de tijd van het jaar om te onderscheiden wat we mee willen nemen naar de nieuwe cyclus, het nieuwe jaar en wat we achterlaten. Waar we afscheid van nemen omdat het klaar is, of omdat het niet meer dienend is aan ons hoogste goed.

De komende weken bewegen we naar midwinter, kerst, oud & nieuw. Een tijd die vanuit verschillende tradities en lagen een periode is van naar binnen keren, afscheid en nieuw begin, maar ook van verbinden en samenzijn met geliefden, familie en dierbaren en daarmee ook van allerlei oude patronen en familiedynamieken. The most wonderful time of the year. Een intense periode dus waarin veel samenkomt of kan komen en die door iedereen weer anders ervaren en beleefd wordt.

Voor deze midwinterperiode en de 13 heilige nachten die daar ook onderdeel van zijn, wens ik je een invulling die vervullend en voedend is voor jou en jouw innerlijk licht en vuur, met ook wat tijd voor stilte en mijmeringen hier en daar, over dat wat je achter je laat en dat wat je meeneemt naar het nieuwe jaar. Een tijd van verbinding met jezelf, jouw essentie en van daaruit met de mensen om je heen.

Graag ontmoet ik je weer in 2024!

Warme groet,
Stefanie

Stefanie over het systemisch werk:
“Wat me vanaf het begin heeft geraakt in het opstellingenwerk is de eenvoud en helende werking die ervan uit kan gaan, wanneer we ons kunnen overgeven aan ‘het niet weten’. Mijn werk en specialisme weerspiegelen direct ook de reis die ik zelf ben gegaan en nog ga in het aanwezig zijn met dat wat is.”

Aangesloten bij Bewust Haarlem

Photo by Mike Labrum on Unsplash

Back To Top